Zapraszamy
na Nabożeństwa majowe

Nabożeństwa majowe w dni powszednie odprawiane są o godz. 18.30,
a w soboty i niedziele o godz. 17.30.



Majowe przy kapliczkach

W maju śpiew Litanii Loretańskiej można usłyszeć nie tylko w kościołach, ale też na warszawskich podwórkach, w pobliżu Kolumny Zygmunta a nawet na Ursynowie

Ks. Mirosław Jaworski, jak co roku zaprosił parafian na majowe, odprawiane w środy przy kapliczkach na terenie parafii św. Stefana Króla na Sielcach. Jedna z nich to sporych rozmiarów kapliczka, wciśnięta w ogrodzenie Łazienek Królewskich, przy ul. Podchorążych – powstała prawdopodobnie na początku XX w. Druga stoi w podwórku przedwojennej kamienicy przy ul. Hołówki, w którym mieszkał i z którego poszedł walczyć w Powstaniu Warszawskim Krzysztof Kamil Baczyński, poeta z pokolenia Kolumbów.

Trzecim miejscem modlitw jest kapliczka przy ul. Czerniakowskiej 42, którą ufundowała w 1942 r. pani Adamska, prosząc o opiekę Matkę Bożą w trudny wojenny czas. Śpiewać litanię na Podchorążych, Czerniakowską czy Hołówki przychodzi teraz nawet 150 osób.

– Teraz wiele warszawskich kapliczek jest pięknie odrestaurowanych. To dobrze, ale nie można patrzeć na nie tylko w kategoriach estetycznych. Są przede wszystkim miejscami modlitwy, trwającej nieraz od kilku pokoleń – podkreśla ks. Jaworski.

Tradycja majowej, wieczornej modlitwy przy pięknie ozdobionych przydrożnych krzyżach i kapliczkach nie upadła, bo znajdują się coraz to nowi jej kontynuatorzy. Majowe w plenerze w wybrane dni organizują księża marianie z parafii Matki Bożej z Lourdes na Pradze i ojcowie karmelici w soleckiej parafii Świętej Trójcy.

– Na Solcu jesteśmy od niespełna dwóch lat. Zastaliśmy tutaj piękny zwyczaj śpiewania ku czci Matki Bożej przy kapliczkach i chcemy go podtrzymać – mówi o. Tobiasz Zarzecki OCD, przełożony karmelitańskiej wspólnoty. Dlatego również w tym roku ojcowie karmelici we wtorki o godz. 19 będą modlić się z mieszkańcami w różnych miejscach Powiśla.

7 maja o 19 śpiew litanii loretańskiej zabrzmi w przedwojennej kamienicy przy Marszałkowskiej 43, przy kapliczce Matki Bożej.

Od ubiegłego roku mogą go też usłyszeć przechodnie w samym centrum stolicy – na Krakowskim Przedmieściu. Przed figurą Matki Bożej Passawskiej, która jest drugim po Kolumnie Zygmunta, najstarszym pomnikiem Warszawy, modlący zbierają się we wtorki o 18.30. Pierwsze majowe już jutro. Jeśli jednak okaże się, że ze względu na festyny z okazji 1 maja, zaśpiewanie litanii przed figurą byłoby trudne, chętni do modlitwy przejdą w okolice kościoła ojców paulinów za Barbakanem. Najpierw chwalą Maryję litanią, a potem otwierają śpiewniki i intonują dawne pieśni maryjne.

To właśnie nieco dalej Krakowskiego Przedmieścia, w bazylice Świętego Krzyża księża misjonarze św. Wincentego a Paulo w 1852 r. odprawili pierwsze w Warszawie nabożeństwo majowe. Jego propagatorem był ks. Andrzej Dorobis CM, ówczesny wizytator Polskiej Prowincji Zgromadzenia Misjonarzy i jednocześnie proboszcz parafii Świętego Krzyża.

Jezuita ks. Teofil Bzowski w 1927 r. pisał o majowych modlitwach w plenerze: „Zwyczaj taki zapoczątkowały panie polskie, które w wielu miejscowościach, zanim jeszcze nabożeństwo zostało wprowadzone do kościołów, odprawiały je ze służbą i ludem po dworach(…). Pokochał to nabożeństwo i lud wiejski, bo je często odprawia pod krzyżem lub przy kapliczkach przydrożnych”. Teraz nabożeństwa majowe są odprawiane w bazylice Świętego Krzyża o 18.30, a w niedzielę o 18.00.

Samo nabożeństwo było wtedy rozbudowane: polegało na odprawieniu rano Mszy św. wotywnej o Najświętszej Marii Pannie i odśpiewaniu po południu Litanii Loretańskiej i suplikacji przed wystawionym Najświętszym Sakramentem. Upowszechnił je abp Zygmunt Szczęsny Feliński, gdy w 1863 r. wydał zalecenie regularnego odprawiania go w całej archidiecezji warszawskiej.

Jednak początki majowego sięgają odległych czasów. Powstało ono z połączenia tradycji śpiewania pieśni maryjnych, zapoczątkowanej w V w. na Wschodzie, z powiązania miesiąca maja z kultem Maryi oraz z powstaniem Litanii Loretańskiej w XV w. Związana z nim teraz antyfona „Pod Twoją obronę…” pojawiła się ok. 300 r.

W 1815 r. papież Pius VII zatwierdził odprawianie nabożeństwa majowego. Jego niezwykłemu rozkwitowi w XIX w. sprzyjały ówczesne ważne wydarzenia religijne: objawienia Cudownego Medalika w 1830 r., ogłoszenie dogmatu o Niepokalanym Poczęciu NMP w 1854 r. oraz objawienia w Lourdes w 1858 r.

Nabożeństwo majowe w kościołach odbywa się przy wystawionym Najświętszym Sakramencie, a na zakończenie wierni otrzymują Nim błogosławieństwo. Majowe w plenerze to modlitwa ku czci Niepokalanej, która może się też odbywać bez udziału kapłana.

„Gość Warszawski”

 

* * * * *

AKT ZAWIERZENIA MATCE BOŻEJ 

Z OKAZJI 1050 ROCZNICY CHRZTU POLSKI

Jasna Góra, 3 maja 2016 r.

Wielka Boga-Człowieka Matko, Niepokalana Dziewico Maryjo,

Matko Kościoła i Królowo Polski, Matko naszego zawierzenia!

1. Na drodze naszych dziejów mijają kolejne lata zmagań synów i córek polskiej ziemi o wierność Chrystusowi i Jego Ewangelii, o wierność Kościołowi i jego pasterzom, o wierność naszemu chrześcijańskiemu dziedzictwu.

Pośród tych trosk, wysiłków i zmagań nadeszła – jako umocnienie dla nas – tysiąc pięćdziesiąta rocznica Chrztu Polski. Pragniemy wyrazić z całym Kościołem katolickim w Polsce wdzięczność i uwielbić Boga w Trójcy Świętej Jedynego za włączenie w minionych wiekach wszystkich pokoleń naszych rodaków w nurt życia wiecznego.

W tym ważnym momencie historii zbawienia uświadamiamy sobie nowe wyzwania, jakie niesie ze sobą współczesność. W świecie, w którym nasi Bracia i Siostry w wierze przyczyniają się do budowania lepszego świata, ale również cierpią i oddają życie za Chrystusa, odczuwamy naglącą potrzebę ponownego zawierzenia się Bożemu Synowi przez Twoje wstawiennictwo, o Niepokalana Dziewico, Królowo Polski. Tym samym mamy świadomość, że program duchowej odnowy Polaków, wyrażony w Jasnogórskich Ślubach Narodu i milenijnym Akcie oddania w niewolę miłości, pozostaje nadal aktualny.

2. W obliczu Boga w Trójcy Świętej Jedynego, w głębokim zjednoczeniu z Głową Kościoła Rzymskokatolickiego, Ojcem Świętym Franciszkiem, my, biskupi polscy, zebrani u stóp Twojego Jasnogórskiego Tronu, otoczeni przedstawicielami wierzącego Narodu – duchowieństwa, osób życia konsekrowanego i wiernych świeckich, w łączności z całą Polonią – oddajemy dzisiaj w Twoją wieczystą, macierzyńską niewolę miłości wszystkie dzieci Boże ochrzczonego Narodu i wszystko, co Polskę stanowi, za wolność Kościoła w naszej Ojczyźnie i w świecie, ku rozszerzeniu się Królestwa Chrystusowego na ziemi.

Oddając się dzisiaj Tobie, Bogurodzico i nasza Matko, jesteśmy pewni, że w ten sposób jak najlepiej zabezpieczymy całą naszą chrześcijańską, osobistą i narodową przyszłość. Jesteśmy przekonani – podobnie jak nasi ojcowie – że Ty, o Bogurodzico Maryjo, jesteś dla każdego z nas przedziwną pomocą i obroną na drogach chrzcielnej wierności Chrystusowi, naszemu Zbawicielowi.

3. Oddani Tobie w niewolę pragniemy czynić w naszym życiu osobistym, rodzinnym i społecznym nie wolę własną, ale wolę Twoją i Twojego Syna, która jest samą miłością.

Postanawiamy, jak najwierniej naśladować przykład Twojego życia: Twoją wiarę, nadzieję i miłość, wyrażające się w służbie Bogu i ludziom, w trosce o zbawienie każdego człowieka.

Wpatrzeni w przykład życia i wsłuchani w nauczanie wielkich Pasterzy – świętego papieża Jana Pawła II i Sługi Bożego kardynała Stefana Wyszyńskiego – ponawiamy dziś przymierze z Tobą. Pragniemy, aby duch papieskiego „Totus Tuus” i prymasowskiego „Wszystko postawiłem na Maryję” stale w nas wzrastał.

4. Matko Boga i człowieka, oddając się Tobie, przyrzekamy coraz bardziej rozwijać w każdym z nas osobiście i w całym Ludzie Bożym przymierze chrzcielne z Bogiem. Chcemy otwierać się na światło wiary, która rodzi się ze słuchania Bożego słowa i owocuje świadectwem życia.

Przyrzekamy, jak uczył święty Jan Paweł II, kształtować dojrzałe wspólnoty kościelne, nasze rodziny, stowarzyszenia i parafie, „w których wiara ujawnia się i urzeczywistnia jako przylgnięcie do Osoby Chrystusa i do Jego Ewangelii, jako spotkanie i sakramentalna komunia z Chrystusem, jako życie w duchu miłości i służby”.

Pragniemy głosić Ewangelię przez przykład życia zakorzenionego w Chrystusie i przeżywanego w codzienności, przez zaangażowanie w pracę, kulturę, sztukę i naukę, przez wypełnianie obowiązków rodzinnych, społecznych, ekonomicznych i politycznych.

Podobnie jak ukrzyżowany Jezus, który zniósł podziały, wprowadzając pokój i pojednanie „przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości” (Ef 2,16), tak i my – poprzez przebaczenie naszym winowajcom – chcemy stać się budowniczymi pokoju w Ojczyźnie i świecie.

Królowo świata, chcemy pamiętać o tym, że Bóg, jako Ojciec i Stwórca, powierzył nam troskę nie tylko o siebie nawzajem, ale i o cały stworzony świat. Dlatego wypełniając najpierw obowiązek miłości wobec bliźniego, chcemy także troszczyć się o środowisko, w którym żyjemy, które Bóg nam powierzył dla naszego dobra.

5. Matko Miłosierdzia, abyśmy mogli wprowadzić w życie te postanowienia, pragniemy oprzeć naszą wiarę na Twojej wierze, aby w codzienności rozpoznawać wyraźnie głos Boga i Jego zbawcze wezwanie, aby nasze serca były ciągle otwarte na dary Bożego miłosierdzia.

Przyjmij, nasza Matko i Królowo Polski, ten akt zawierzenia i oddania, którym pragniemy zabezpieczyć Kościół święty w nowym tysiącleciu, a nienaruszony skarb wiary przekazać nadchodzącym pokoleniom. Niech będzie on odpowiedzią na Twoją matczyną miłość do naszego Narodu. Niech w Twoim Niepokalanym Sercu na nowo odsłoni się dla wszystkich światło zbawczej nadziei.

Amen.

Dodatkowe informacje